15 ธันวาคม 2559

เผ่าเบนยามิน(Benjamin) - สุนัขป่า นักล่า

เผ่าเบนยามิน
เข้าสู่ช่วงท้ายปลายปี 2016 ในเดือนธันวาคมแล้วนะครับ  หากนับตามปฏิทินฮีบรูจะเป็นเดือนคิสเลฟ (Kislev) ปี 5777 
เดือนคิสเลฟ (Kislev - כִּסְלֵו) เป็นเดือนที่ 9 ตามปฏิทินทางศาสนา(Ecclesiastical calendar)และเป็นเดือนที่ 3 ปฏิทินการปกครอง (Civil calendar)ของอิสราเอล (ช่วงวันที่ 1  ธันวาคม - 29 ธันวาคม 2016)

เทศกาลสำคัญในเดือนนี้คือ เทศกาลแห่งแสงว่าง หรือ ฮานุกกะห์(Hanukkah)   (วันที่ 25 ธันวาคม – 1 มกราคม 2017) เป็นเวลา 8 วัน เพื่อระลึกถึงการชำระพระวิหารให้พ้นจากมลทิน(ยอห์น 10:22) เทศกาลนี้เป็นภาพเงาเล็งถึงพระเยซูคริสต์ที่ทรงเป็นความสว่างที่เข้ามาในโลกและมีชัยชนะเหนือความมืด 

ยอห์น 1:5 ​ความ​สว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ความ​มืด และ​ความ​มืด​ไม่​อาจ​เอาชนะ​ความ​สว่าง​ได้

เทศกาลแห่งแสงสว่าง (Festival of lights) หรือ เทศกาลคานุกะห์ (Chanukah)  ภาษาอังกฤษอ่านว่า ฮานุกกะห์ (Hanukkah)  


เทศกาลนี้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เพราะเป็นเทศกาลที่รำลึกถึงชัยชนะของกลุ่มมัคคาบี นำโดย ยูดาห์ มัคคาบี ที่มีต่อกองทัพของกษัตริย์อันทิโอกัสที่ 4  แห่งซีเรีย เมื่อประมาณ 165 ปีก่อนคริสตศักราช เพราะกษัตริย์อันทิโอกัสที่ 4 ได้ทำรูปปั้นพระซุส เทพเจ้าของกรีกนำไปไว้ในพระวิหาร และถวายสุกร (ซึ่งเป็นสัตว์มลทิน) เป็นเครื่องบูชาในพระวิหารของพระเจ้า  

กลุ่มมัคคาบีจึงได้ทำการบูรณะและชำระพระวิหาร โดยการจุดคันประทีป 7 กิ่ง ได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าอัศจรรย์ขึ้นนั่นคือ น้ำมันมะกอกบริสุทธิ์ที่ใช้จุดเทียนที่คันประทีปซึ่งเหลืออยู่เพียง 1 ขวดนั้นสามารถเป็นเชื้อเพลิงให้แสงเทียนส่องสว่างได้ยาวนานถึง 8 วัน (ปกติน้ำมันมะกอกบริสุทธิ์ 1 ขวดใช้ได้เพียง 1 วัน และต้องมีกรรมวิธีในการทำทั้งหมด 8 วันด้วยกัน) 

เทศกาลที่สำคัญในเดือนนี้ อีกเทศกาลหนึ่งซึ่งเป็นเทศกาลที่เราทั้งหลายรู้จักดี  นั่นคือ เทศกาลคริสต์มาส (Christmas)  ในวันที่ 25 ธันวาคม ซึ่งเป็นเทศกาลที่ระลึกถึงการมาประสูติขององค์พระเยซูคริสต์


แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว พระเยซูคริสต์ไม่ได้เกิดในวันที่ 25 ธันวาคม เดิมทีวันที่ 25 ธันวาคม เป็นวันที่จักรพรรดิเอาเรเลียนแห่งโรมัน กำหนดให้เป็นวันฉลองวันเกิดของสุริยเทพ  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 274 ชาวโรมันซึ่งส่วนใหญ่นับถือเทพเจ้าฉลองวันนี้เสมือนว่า เป็นวันฉลองของพระจักรพรรดิไปในตัวด้วย เพราะจักรพรรดิก็เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ให้ความสว่างแก่ชีวิตมนุษย์ แต่ชาวคริสต์ที่อยู่ในจักรวรรดิโรมัน รวมถึงชาวโรมันที่เปลี่ยนไปนับถือคริสต์อึดอัดใจที่จะฉลองวันเกิดของสุริย เทพ จึงหันมาฉลองการบังเกิดของพระเยซูเจ้าแทน


เทศกาลคริสต์มาสเป็นเทศกาลที่คนทั่วโลกจัดขึ้นเป็นการระลึกถึงการประสูติของพระเยซูคริสต์และเป็นโอกาสอันดีที่คนทั่วไปจะได้รับความรอดผ่านทางพระเยซูคริสต์


(สามารถอ่านบทความเกี่ยวกับ เทศกาลคริสต์มาสได้ตาม link นี้ ความเข้าใจและหลักปฏิบัติในเทศกาลคริสต์มาส ครับ )


ยอห์น 3:16 ​พระ​เจ้า​ทรง​รัก​โลก​ดังนี้ คือ​ได้​ประทาน​พระ​บุตร​องค์​เดียว​ของ​พระ​องค์ เพื่อ​ทุก​คน​ที่​วางใจ​ใน​พระ​บุตร​นั้น​จะ​ไม่​พินาศ แต่​มี​ชีวิต​นิรันดร์


เดือนต่างๆของอิสราเอลจะมีเผ่าประจำแต่ละเดือน  ซึ่งเราได้เรียนรู้จักลักษณะแต่ละเผ่าไปแล้ว ครั้งนี้ผมจะพูดถึงเผ่าเบนยามิน เผ่าประจำเดือนคิสเลฟ 



(หมายเหตุ  เรียนรู้จักลักษณะของเผ่าต่างๆประจำเดือนของอิสราเอลโดยสามารถอ่านบทความที่เขียนไว้ตาม Link นี้ครับ 
  สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์,อิสสาคาร์ - ลาที่มีกำลังกล้าหาญ,เศบูลุน-เรือสำเภามุ่งสู่จุดหมาย,รูเบน - บุตรชายสายน้ำเชี่ยว,กาด นักรบผู้เก่งฉกาจ,เอฟราอิม-กระทิงแห่งศักดิ์ศรี,มนัสเสห์- ช่อมะกอกที่ออกผล)

เดือนคิสเลฟ  เป็นเดือนแห่งเผ่าเบนยามิน 


เบนยามินเป็นบุตรชายคนสุดท้องของยาโคบหรืออิสราเอลกับนางราเชล ! ภรรยาที่ยาโคบรักมากกว่านางเลอาห์

เมื่อตอนที่เบนยามินเกิดนั้น เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเนื่องจากนางราเชลผู้เป็นแม่เสียชีวิตหลังจากคลอดบุตร
นางราเชลตั้งชื่อเขาว่า"เบนโอนี"(Benoni - בֶּן־אוֹנִי ) แปลว่า "บุตรแห่งความทุกข์ระทม" (Son of my sorrow)  เพราะนางมีความเจ็บปวดมาก  แต่ยาโคบไม่รับชื่อนี้จึงเปลี่ยนชื่อเป็น  เบนยามิน (Benjamin- בִּנְיָמִין) หมายถึง "บุตรแห่งมือขวา" (Son of right hand)
ปฐมกาล 35:16-20 
16 พวก​เขา​เดินทาง​จาก​เบธ​เอ​ลเกือบ​ถึง​เอฟ​ราธาห์ ราเชล​ก็​เจ็บ​ครรภ์​มาก จะ​คลอด​บุตร
17 ​ขณะที่​นาง​เจ็บ​ครรภ์​มาก นาง​ผดุง​ครรภ์​บอก​ว่า “อย่า​กลัว ท่าน​จะ​ได้​บุตร​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง”
18 ​เมื่อ​ชีวิต​ใกล้​ดับ (​เพราะ​นาง​ถึง​แก่​ความ​ตาย​) นาง​เรียก​บุตร​นั้น​ว่า เบน​โอนี​ แต่​บิดา​เรียก​ว่า เบน​ยา​มิน​
19 ​ราเชล​ก็​สิ้นชีวิต เขา​ฝัง​ศพ​ไว้​ริม​ทาง​ที่​จะ​ไป​เอฟ​ราธาห์ (​คือ​เบธเลเฮม​)
20 ​ยาโคบ​เอา​เสา​หิน​ปัก​ไว้​ตรงที่​ฝัง​ศพ ซึ่ง​เป็น​เสา​หิน ณ ที่​ฝัง​ศพ​ราเชล​จน​ทุก​วันนี้

ชีวิตของเบนยามินคล้ายคลึงกับของยาเบส(Jabez)  ชื่อของเขาหมายถึง "ความทุกข์ยากลำบาก" ที่เกิดมาทำให้ผู้เป็นแม่ต้องระทมทุกข์  แต่ทว่ายาเบสรับถ้อยคำแง่ลบนี้   แต่เขาอธิษฐานอย่างจริงจังกับพระเจ้า และพระองค์ทรงเปลี่ยนคำแช่งสาปนั้น และทรงอวยพระพรแก่เขา 
1 พงศวดาร 4:9 1-0  
9 ยาเบส เป็น​ผู้​มี​เกียรติ​กว่า​บรรดา​พี่​น้อง​ของ​เขา มารดา​ของ​เขา​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า ยาเบส กล่าว​ว่า “เพราะ​ฉัน​คลอด​เขา​ด้วย​ความ​ทุกข์​ยาก​ลำ​บาก”

10 ยาเบส​ทูล​พระ​เจ้า​ของ​อิสราเอล​ว่า “ขอ​พระ​องค์​ทรง​อวย​พระ​พร​แก่​ข้า​พระ​องค์ และ​ขยาย​เขต​แดน​ของ​ข้า​พระ​องค์ และ​ขอ​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์​อยู่​กับ​ข้า​พระ​องค์ และ​ขอ​พระ​องค์​ทรง​ให้​ข้า​พระ​องค์​พ้น​จาก​สิ่ง​ชั่วร้าย เพื่อ​ไม่​ให้​ข้า​พระ​องค์​ทุกข์​ยาก​ลำ​บาก” และ​พระ​เจ้า​ประ​ทาน​ตาม​ที่​เขา​ทูล​ขอ

แม้ว่าคนเราเกิดมาจะเป็นเช่นไร แต่พระเจ้าทรงมีแผนการดีสำหรับเราทุกคน เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้กำหนดเป้าประสงค์ (Predesignate) ให้กับเราด้วยความรัก แม้ว่าใครจะไม่รักเรา และต้องการให้เราค้นพบอัตลักษณ์ที่แท้จริงของเรา เพื่อเราจะไปสู่เป้าประสงค์ลิขิต(Destiny)ของพระองค์

เอเฟซัส 1:5 ​พระ​องค์​ทรง​กำหนด​เรา​ไว้​ล่วงหน้า​ด้วย​ความ​รัก​ ให้​เป็น​บุตร​ของ​พระ​องค์​โดย​ทาง​พระ​เยซู​คริสต์​ ตาม​ความ​ชอบ​พระ​ทัย​และ​พระ​ประสงค์​ของ​พระ​องค์

เบนยามินก็เป็นเช่นนั้น จากชื่อที่แม่ตั้งให้คือ "เบนโอนี" หรือ "นายโศกชาย" ในภาษาไทย กลับกลายเป็น เบนยามิน บุตรชายแห่งมือขวา เป็นเกียรติและศักดิ์ศรีแก่วงค์ตระกูล 
ผมขอตั้งชื่อ "เบนยามิน" เป็นภาษาไทยว่า "นายศักดิ์ชาย"  

เราจะมาเรียนรู้จากชีวิตของเบนยามิน ที่เป็นต้นตระกูลของเผ่าเบนยามินร่วมกัน

ชีวิตเปลี่ยนผันจากเป็นลูกแหง่ ไอ้ลูกหมากลายเป็นสุนัขป่า นักล่า

พ่อของเบนยามิน คือ ยาโคบ ซึ่งเป็นบุคคลผู้ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในแผ่นดิน  ยาโคบนั้นมีภรรยา 2 คน คือนางเลอาห์และนางราเชล แต่ผู้ที่ยาโคบรักที่สุดคือ นางราเชล  

นางราเชลคลอดบุตรคนแรกคือ โยเซฟ และคลอดบุตรคนที่ 2 คือ เบนยามิน แต่นางราเชลได้สิ้นชีวิตลงขณะที่คลอดบุตรคนสุดท้อง  
เป็นที่รู้กันว่า เบนยามินเป็นลูกคนโปรดของยาโคบ ซึ่งทดแทนโยเซฟที่สาปสูญไป  เนื่องจากพวกพี่ชายอิจฉาและจึงขายโยเซฟให้แก่พ่อค้าชาวมีเดียนที่กำลังเดินทางไปอียิปต์  และเอาเสื้อของโยเซฟจุ่มเลือดสัตว์เพื่อหลอกยาโคบว่า โยเซฟถูกสัตว์ป่ากัดตาย! (ปฐมกาล บทที่ 37)

ยาโคบเชื่อว่าโยเซฟได้ตายไปแล้ว เขาจึงหันความสนใจทั้งหมดมาที่เบนยามิน   ยาโคบดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเบนยามินด้วยอีกคน  เบนยามินถูกเลี้ยงดูเหมือนเป็นลูกแหง่ เป็นดังลูกหมาเชื่องๆ


ดังนั้นเอง ชีวิตในวัยเด็กของเบนยามินจึงได้รับการปกป้องและทะนุถนอม เวลาผ่านไปหลายปี เมื่อเบนยามินเติบโตขึ้น เกิดการกันดารอาหารขึ้นทั่วแผ่นดิน ยาโคบจึงใช้ให้พวกพี่ๆ ของเบนยามินเดินทางไปซื้อข้าวที่อียิปต์  ยาโคบไม่ยอมให้เบนยามินเดินทางไปกับพวกพี่ๆ ด้วย เขายอมอดอาหารดีกว่าจะปล่อยให้เบนยามินเดินทางไปอียิปต์เพราะกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับบุตรชายคนสุดท้อง


ในแผ่นดินอียิปต์ โยเซฟซึ่งได้แปลความฝันของฟาโรห์และสามารถช่วยให้อียิปต์พ้นภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้น โยเซฟเตือนฟาโรห์ถึงการกันดารอาหาร 7 ปีที่กำลังจะมาถึง  ฟาโรห์ฟังโยเซฟและให้ทั่วทั้ง  อียิปต์เตรียมพร้อม!  และด้วยสติปัญญาที่พระเจ้าประทานโยเซฟช่วยกู้ประเทศอียิปต์! ให้พ้นจากภัยพิบัติ จนเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ปกครองในอียิปต์รองจากฟาโรห์ 


เมื่อพวกพี่ชายของโยเซฟพบว่ามีอาหารในอียิปต์  พวกเขาได้เดินทางไปซื้ออาหารสำหรับครอบครัวของพวกเขาที่นั่น!  และผู้ที่พวกเขามาซื้ออาหารด้วย นั่นคือ โยเซฟ! น้องชายที่พวกเขาได้ขายให้เป็นทาสในอียิปต์  พวกพี่ชายได้มาอ้อนวอนและก้มหัวต่อหน้าโยเซฟ!  

โยเซฟจึงได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง…โยเซฟได้กลับคืนดีกับพี่ๆ ของเขา! และเส้นทางแห่งพันธสัญญาได้ถูกกู้กลับมา! 

เบนยามิน ยาโคบ กับครอบครัวได้เดินทางไปอียิปต์ ตามคำเผยพระวจนะที่พระเจ้าให้ไว้กับอับราฮัม  ในประเทศอียิปต์ พวกเขาได้รับการปกป้องตลอดในช่วงเวลาแห่งการกันดารอาหาร

ในช่วงบั้นปลายชีวิตของยาโคบ ท่านได้อธิษฐานอวยพรเบนยามิน ดังนี้ 

ปฐมกาล 49:27 “ฝ่าย​เบน​ยา​มิน​เป็น​สุนัข​ป่า​ที่​ล่า​เหยื่อ ​เวลา​เช้า​ก็​กิน​เหยื่อ​เสีย ​เวลา​เย็น​ก็​แบ่งปัน​ของ​ที่​ยึด​ได้”

พระเจ้าไม่เคยมีแผนการที่จะปกป้องเผ่าเบนยามินแบบประคบประหงม!
พระเจ้ามีเป้าประสงค์ลิขิต (Destiny) สำหรับเขาให้เป็นนักรบ

เผ่าเบนยามิน  พวกเขาไม่ใช่เหยื่อ! แต่เป็นผู้ล่า! และเขาไม่ใช่ลูกแหง่ ลูกหมา แต่เป็นสุนัขป่า! 


พวกเขาต้องออกไปทำสงครามและได้รับส่วนแบ่ง และในสมัยโยชูวาที่ทำสงครามและได้เข้าสู่ดินแดนแห่งพันธสัญญา 

ดินแดนแห่งพันธสัญญาของเผ่าเบนยามินที่ได้รับ คือ ที่ตั้งของกรุงเยรูซาเล็ม 

โยชูวา 18:28 เศลา หะ​เอเลฟ เยบุส (คือ​เยรูซาเล็ม) กิเบอาห์​และ​คีริยาท รวม​เป็น 14 เมือง กับ​หมู่​บ้าน​โดย​รอบ​เมือง​นั้นๆ ด้วย นี่​เป็น​มรดก​ของ​พงศ์​พันธุ์​เบนยามิน​ตาม​ตระกูล​ของ​เขา

เราจะเห็นได้ว่า เยรูซาเล็มเป็นเมืองที่ถูกแบ่งให้กับเผ่าเบนยามินในสมัยของโยชูวา   ต่อมาชาวเยบุสมีอิทธิพลมากกว่าดังนั้นเผ่าเบนยามินจึงต้องออกจากเมืองนั้น  จนกระทั่งสมัยของกษัตริย์ดาวิด คนอิสราเอลจึงได้ยึดและปกครองเยรูซาเล็มเรื่อยมาจนถึงสมัยกษัตริย์ซาโลมอนได้สร้างพระวิหารขึ้นบนภูเขาโมริยาห์
ดังนั้นเผ่าเบนยามินกับยูดาห์จึงเป็นเผ่าร่วมพันธสัญญา สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ ผู้ได้รับสิทธิบุตรหัวปีจากยาโคบ(อิสราเอล)จะปกป้องเผ่าเบนยามิน น้องสุดท้อง 

กรุงเยรูซาเล็มเมืองแห่งเผ่าเบนยามิน   พวกเขาได้รับการปกป้องจากพระเจ้าชั่วนิรันดร์  

สดุดี 125:2 ​ภูเขา​อยู่​รอบ​เยรูซาเล็ม​ฉัน​ใด ​พระ​ยาห์เวห์ท​รง​อยู่​รอบ​ประชากร​ของ​พระ​องค์ ​ตั้งแต่​บัดนี้​สืบไป​เป็น​นิตย์​ฉัน​นั้น

แม้ว่าเขาได้รับการปกป้องแต่ไม่ได้หมายความว่า เขาจะทำอะไรไม่ได้เลย เพราะศักยภาพของเขาจะถูกปลดปล่อยออกมา


อัตลักษณ์ของเบนยามินถูกเก็บไว้และได้ถูกปลดปล่อยออกมา เหมือนลูกธนูที่อยู่ในแล่งและถูกยิงไปสู่เป้าหมาย 


อิสยาห์  49:2 ​พระ​องค์​ทรง​ทำ​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เหมือน​ดาบ​คม ​พระ​องค์​ทรง​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ร่ม​พระ​หัตถ์​ของ​พระ​องค์ ​ พระ​องค์​ทรง​ทำ​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​ลูกศร​ขัด​มัน ​พระ​องค์​ทรง​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​เสีย​ใน​แล่ง​ของ​พระ​องค์


พวกเขาไม่ใช่ประเภท Passive แต่เมื่อถึงเวลาเขาจับอาวุธลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อชนชาติอิสราเอล


เมื่อเราศึกษาตามประวัติศาสตร์ เราจะพบว่าบุคคลสำคัญของอิสราเอล หลายท่านมาจากเผ่าเบนยามิน

ตัวอย่างเช่น พระนางเอสเธอร์และโมรเดคัย  ผู้ช่วยกู้คนยิวให้รอดจากการถูกฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุจากฮามาน จึงเป็นที่มาของเทศกาลปูริม (เอสเธอร์ 3:7;9:24-26) 
(สามารถอ่านบทความเกี่ยวกับ เทศกาลปูริม ได้ตาม link นี้   ครับ )

ซาอูลเป็นกษัตริย์องค์แรกของอิสราเอล เป็นชนเผ่าเบนยามิน แต่ในพระธรรม 1 ซามูเอล บทที่ 13  ความกลัวของซาอูลทำให้เขาไม่เชื่อฟังพระเจ้าและเขาถูกถอดออกจากการเป็นกษัตริย์    ความกลัวของซาอูลที่จะสูญเสียบัลลังก์ของเขาเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เขาพยายามที่จะฆ่าดาวิด   
พระเจ้าจึงทรงเลือกดาวิดมาเป็นกษัตริย์มาแทนเขา


จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของเผ่าเบนยามิน คือ เมื่อโยนาธานทำพันธสัญญากับดาวิด เป็นพันธสัญญาระหว่างตระกูลของโยนาธาน คือ  เผ่าเบนยามิน (Benjamin) กับตระกูลของดาวิดคือ เผ่ายูดาห์ (Judah)


โดยผ่านทางพันธสัญญา เผ่าเบนยามินจึงสามารถที่จะเคลื่อนและเข้าสู่เป้าหมาย  พันธสัญญาระหว่างดาวิดและโยนาธานเป็นการให้เกียรติกันระหว่างจากเผ่ายูดาห์และเผ่าเบนยามินตลอดประวัติศาสตร์ของอิสราเอล


เมื่อดาวิดไปที่ศิกลาก ชายจากเผ่าเบนยามิน ซึ่งเป็นญาติซาอูลหนีจากกษัตริย์ซาอูลมาร่วมกับดาวิด (1 พงศาวดาร 12:1-2) พวกเขาเป็นนักธนู เหวี่ยงหินด้วยสลิง และยิงธนูได้ทั้งมือขวาและมือซ้าย! หลังจากที่กษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์ คนส่วนใหญ่จากเผ่าเบนยามินได้หันมาสนับสนุนดาวิด  

เมื่อสิบเผ่าทางตอนเหนือกบฎและตั้งอาณาจักรทางตอนเหนือขึ้นคือ อิสราเอล แต่เผ่าเบนยามินก็ยังยืนหยัดอยู่กับเผ่ายูดาห์ผ่านทางพันธสัญญา  พวกเขาไม่หันไปกราบไหว้รูปเคารพดั่งเช่นเผ่าอื่นๆ 10 เผ่า

เผ่าเบนยามินได้มีส่วนร่วมในการฟื้นฟูอาณาจักรในสมัยของกษัตริย์อาสาและสมัยของกษัตริย์โยสิยาห์  นอกจากนั้นเผ่าเบนยามินยังได้มีส่วนในการรื้อฟื้นพระวิหารในสมัยเอสราและเนหะมีย์ - พวกเขากลับไปช่วยสร้างพระวิหารและสร้างกำแพงเมืองเยรูซาเล็ม

เผ่าเบนยามินมีความสามารถและถูกเรียกมาเพื่อเป็นนักรบ   พวกเขามีฝีมือในการยิงธนูและการใช้สลิง  เบนยามินได้รับการฝึกฝนให้ถนัดทั้งมือขวาและมือซ้าย (ambidextrous) พวกเขาสามารถสะพายหินด้วยมือทั้งสองข้างและยิงได้อย่างไม่พลาด  

ในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ บุคคลที่ยิ่งใหญ่อีกท่านหนึ่งที่มาจากเผ่าเบนยามินคือ อัครทูตเปาโล! 
พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ ส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นโดยอัครทูตเปาโล 

เป้าประสงค์ลิขิตของอัครทูตเปาโล คือการนำข่าวประเสริฐไปหาคนต่างชาติ!  

ชีวิตที่เปลี่ยนไปจากเซาโล กลายเป็นอัครทูตเปาโล ผู้ถ่อมใจ

เซาโล (Saul) แห่งเมืองทาร์ซัส  ถูกตั้งชื่อตามกษัตริย์ซาอูลผู้ชั่วร้าย  กษัตริย์ซาอูล บรรพบุรุษจากเผ่าเบนยามินของเขา ซาอูลพยายามที่จะตามล่าและฆ่าดาวิด  เซาโลก็พยายามที่จะตามล่าฆ่าคนของพระเจ้าและข่มเหงคริสตจักร

ชื่อ "เซาโล" ไม่ได้เป็นตัวตนที่พระเจ้าต้องการให้เขา ดังนั้น พระเจ้าถึงเปลี่ยนชื่อเขาเป็น “เปาโล” (Paul)  หมายถึง ผู้เล็กน้อย 

อัครทูตเปาโลมั่นใจว่าสิ่งที่เขาทำมาจากพระเจ้าไม่ใช่ตัวเขาเป็นผู้กระทำเอง ชื่อ "เปาโล" คือชื่อของคนต่างชาติ (gentile name) เพื่อเตรียมเขาให้เป็นอัครทูตนำความรอดไปถึงคนต่างชาติ

บางครั้งสถานการณ์ในชีวิตของเราได้กำหนดเราให้มีอัตลักษณ์และได้รับสิ่งที่พระเจ้าทรงเลือกสำหรับเรา  นี่จึงเป็นเดือนที่เราจะสามารถค้นพบอัตลักษณ์ใหม่ในตัวของเรา

เดือนคิสเลฟเป็นเดือนที่เราจะวางยุทธศาสตร์การรบในสงคราม เป็นเดือนที่เราจะต้องพัฒนายุทธศาสตร์สงครามของเรา และรับการสำแดงเชิงเผยพระวจนะสำหรับสงคราม

เดือนคิสเลฟยังเป็นเดือนที่เราจะเข้าสู่ความไว้วางใจและการพักสงบในระดับใหม่ เรียนรู้ในการป่าวประกาศ (declare) ประสบการณ์แห่งการเติมเต็มด้วยสันติสุขในชีวิตของเรา

เดือนนี้จึงเป็นแห่งการค้นพบอัตลักษณ์ที่แท้จริงของเรา (true identity) 
เพื่อเราจะไม่จมปลักผูกติดกับ อดีตอันแสนขมขื่น แต่พระเจ้าต้องการจะเปลี่ยนเราจากเหยื่อผู้ถุกตามล่า
 ให้เป็นสุนัขป่านักล่า ผู้มีชัยชนะเพราะเราทั้งหลายได้ถูกเตรียมเพื่อจะเป็นนักรบของพระเจ้า 

ยามสงบพักรบเพื่อจะเป็นนักรักที่หวานซึ้งในความรักของพระเจ้าในการอธิษฐานและนมัสการ แต่ยามศึก
ต้องเป็นนักรบเพื่อจะนำชัยชนะมาสู่ชีวิต 

ขอพระเจ้าอวยพร พบกันใหม่เดือนหน้า เดือนเทเบท(Tevet) เดือนแห่งเผ่าดาน! 
เผ่าที่เชื่อว่าเป็นปฏิปักษ์ของพระคริสต์!

จุดประสงค์ 3 ประการของการรื้อฟื้นระบบอัครทูตและการเผยพระวจนะ



 จุดประสงค์ 3 ประการของการรื้อฟื้นระบบอัครทูตและการเผยพระวจนะ
(Three Goals of Apostolic/Prophetic Restoration)
 โดย อาร์เชอร์ อินเทรเตอร์ (Asher Intrater)

ในปัจจุบันประเด็นของพันธกิจการรับใช้ในรูปแบบของอัครทูตและการเผยพระวจนะนั้นยังก่อให้เกิดข้อโต้แย้งมากมาย  โดยเฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องกับกลุ่มเมสสิยานิค (ชาวยิวผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์) ที่เหลืออยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม ทำไมเรื่องนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก?  ในจดหมายที่เขียนถึงเมืองเอเฟซัส ได้กล่าวถึงการงานของ  "อัครทูตและผู้เผยพระวจนะ" ถึง 3 ครั้งด้วยกัน
การกล่าวถึงในครั้งแรกนั้น เป็นเรื่องของการปลูกฝังรากฐานสำหรับคริสตจักร "Ecclesia"เพื่อให้เป็นที่ทรงสถิตของพระวิญญาณของพระเจ้า 
เอเฟซัส 2:20 “ท่านได้รับการสร้างขึ้นบนฐานรากของเหล่าอัครทูตและผู้เผยพระวจนะโดยมีพระเยซูคริสต์เองเป็นศิลามุมเอก”
นี่ไม่ใช่เป็นการพูดถึงชุมชนท้องถิ่นแต่เป็นคริสตจักร "Ecclesia" สากล ศิษยาภิบาลนั้นจดจ่ออยู่ที่ชุมชนท้องถิ่น ในขณะที่อัครทูตจะให้ความสนใจในมุมกว้างแบบคริสตจักร"Ecclesia" สากล
ในส่วนที่ 2 ที่กล่าวถึง เป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้วเกี่ยวกับการให้กลับมาคืนดีกันระหว่างยิวและชาวต่างชาติผ่านทางความเชื่อในเยชูวาห์ (พระเยซูคริสต์ในภาษาฮีบรู)
เอเฟซัส 3:5-6 “ซึ่งในยุคก่อนๆ ไม่ได้ทรงเปิดเผยแก่มนุษย์เหมือนที่บัดนี้ทรงสำแดงโดยพระวิญญาณแก่เหล่าอัครทูตและผู้เผย  พระวจนะผู้บริสุทธิ์ของพระเจ้า ข้อล้ำลึกนี้คือ โดยทางข่าวประเสริฐนั้นคนต่างชาติก็เป็นทายาทร่วมกับชนอิสราเอล เป็นอวัยวะร่วมในกายเดียวกันและเป็นผู้มีส่วนร่วมในพระสัญญาในพระเยซูคริสต์”
การได้ร่วมเป็นพวกเดียวกันระหว่างอิสราเอลและคริสตจักร “Ecclesia” สากล คือศูนย์กลางของอาณาจักรของพระเจ้า และควรจะเป็นส่วนหนึ่งของพื้นฐานต่างๆที่ถูกวางไว้โดยอัครทูตและผู้เผยพระวจนะทั้งในอดีตและกระทั่งปัจจุบันนี้
ในส่วนที่ 3 นั้น เกี่ยวกับสิทธิอำนาจทางฝ่ายวิญญาณ ที่ได้ถูกมอบไว้แก่ "พันธกรทั้ง 5"เพื่อเป็นการตระเตรียมสำหรับงานรับใช้ หลังจากที่ เยชูวาห์ ถูกรับขึ้นไปสู่สวรรค์ 
เอเฟซัส 4:11 - “พระองค์เองทรงให้บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ บางคนเป็นผู้เผยแพร่ข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์ “เพื่อเตรียมประชากรของพระเจ้าสำหรับงานรับใช้ เพื่อว่าพระกายของพระคริสต์จะได้รับการเสริมสร้างขึ้น”
 สิทธิอำนาจทางฝ่ายวิญญาณ มันเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการเสด็จขึ้นสู่สวรรคของ เยชูวาห์ พระองค์ทรงฟื้นขึ้นและอยู่เหนือทุกอำนาจทั้งศักดิเทพและอิทธิเทพทั้งหมด และพระองค์ทรงประทานอำนาจทั้งหมดนั้นให้แก่คริสตจักร “Ecclesia” ซึ่งเป็นพระกายของพระองค์ (เอเฟซัส 1:20-23) พระองค์ทรงประทานสิทธิอำนาจทางฝ่ายวิญญาณ โดยพระนามของพระองค์ พระวิญญาณของพระองค์และประเภทของตำแหน่งของการเป็นผู้นำแบบ “การเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ ascension” 5 ประการด้วยกันตามที่กล่าวใว้นี้   (เอเฟซัส 4:7-11)
เหตุที่ "อัครทูตและผู้เผยพระวจนะ”นั้นถูกกล่าวถึงขึ้นพร้อมๆกับ "ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ศิษยาภิบาล และอาจารย์" มันชัดเจนว่าทั้งหมดนี้นั้นยังจำเป็นจะต้องทำงานต่อไปอย่างต่อเนื่องและไม่มีการสูญหายไป
สอดคล้องกับข้อมูลที่มีการอ้างถึงเบื้องต้นไปแล้วนั้น  ทำให้เราสามารถบันทึก 3 หลักการหรือการสังเกตการณ์ที่น่าตกตะลึงดังต่อไปนี้
1. คริสตจักร “Ecclesia” - ในกลุ่มผู้เชื่อทั้งหมดในช่วงเวลาของศตวรรษแรกนั้น พวกเขายอมรับการถือกำเนิดขึ้นจากพื้นฐานและยอมจำนนอยู่ภายใต้การปกคลุมของเหล่าอัครทูตและผู้เผยพระวจนะ
2. อิสราเอล - ในกลุ่มผู้เชื่อทั้งหมดในช่วงเวลาของศตวรรษแรกนั้น ได้เห็นว่าพวกเขาได้เชื่อมโยงและมีความสอดคล้องกับอิสราเอลและเยรูซาเล็มตามอย่างในพระคัมภีร์
3. อาณาจักร – สิทธิอำนาจทางฝ่ายวิญญาณของคริสตจักร “Ecclesia” สากล ก่อนที่เยชูวาจะเสด็จกลับมา จะกลายเป็นสิทธิอำนาจของรัฐบาลหรือการปกครองในอาณาจักรแห่งยุคมิลเลเนียม หลังจากที่พระองค์เสด็จกลับมา (มัทธิว 19:28, ลูกา 19:17)
เป้าหมายทั้ง 3 ประการนี้ คริสตจักร “Ecclesia” อิสราเอลและอาณาจักร เป็นสาเหตุหลักเพื่อการรื้อฟื้นในเรื่องของระบบอัครทูตและการเผยพระวจนะ มันเป็นสิ่งที่สำคัญมากของทั้ง3 ประการนี้ ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เรื่องการรื้อฟื้นนี้ต้องเผชิญสงครามทางฝ่ายวิญญาณอย่างมากมาย การทำความเข้าใจกับเป้าหมายทั้ง 3 ประการนี้ จะช่วยเราให้เข้าสู่พระประสงค์ของพระเจ้าในยุคสมัยของเราได้ดีขึ้น
ขอบคุณข้อมูลจาก http://reviveisrael.org

13 ธันวาคม 2559

รวมบทความเทศกาลคริสต์มาสที่น่าสนใจ

รวมบทความเทศกาลคริสต์มาสที่น่าสนใจ สามารถ Click เข้าไปอ่านได้ตาม Link นะครับ  

Christmas เทศกาลแห่งการให้: ความสุขของผู้ให้ รอยยิ้มของผู้รับ

คริสต์มาส อัศจรรย์แห่งรัก





Faith makes all things possible,
 Hope makes all things work,
 Love makes all things beautiful,


 May you have all the three for this Christmas.



ความเชื่อทำให้ทุกสิ่งเป็นไปได้

 ความหวังทำให้ทุกสิ่งเป็นรูปเป็นร่าง
 ความรักทำให้ทุกสิ่งเป็นความงดงาม

 ขอให้ทุกท่านมีทั้ง3 สิ่งนี้ในเทศกาลคริสต์มาสนี้นะครับ

กรอบความคิดเรื่องอาณาจักรแบบปุโรหิตและกษัตริย์( Priest and King)

บทความเรื่อง "กรอบความคิดเรื่องอาณาจักรแบบปุโรหิตและกษัตริย์ " โดย  Haiyong Kavilar

ทศวรรษ 1990 เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ความเข้าใจเรื่องอัครทูตเริ่มเป็นที่แพร่หลายในคริสตจักร ซึ่งก่อนหน้าปี 1990 คำว่า “อัครทูต” ยังไม่ได้เป็นศัพท์ที่นิยมมากนัก ในสมัยก่อนเมื่อเอ่ยถึงอัครทูต เรามักจะนึกถึงเหล่าอัครทูตที่อยู่ในพระคัมภีร์โดยไม่ได้คำนึงถึงว่าปัจจุบันนี้ยังมีอัครทูตด้วย อย่างไรก็ตามเมื่อก้าวเข้าสู่ปี 2001 ตำแหน่งอัครทูตในยุคปัจจุบันก็เริ่มเป็นที่ยอมรับในพระกายพระคริสต์

กรอบความคิดแบบอัครทูตมีความแตกต่างจากกรอบความคิดแบบศิษยาภิบาล กรอบความคิดแบบอัครทูตจะมีจุดจดจ่ออยู่ที่ “อาณาจักร” แต่กรอบความคิดแบบศิษยาภิบาลจะมีจุดจดจ่ออยู่ที่ “โบสถ์” มุมมองแบบอัครทูตจะเน้นที่การนำอาณาจักรพระเจ้าเข้าสู่แผ่นดินโลก แต่มุมมองแบบศิษยาภิบาลจะเน้นที่การเพิ่มพูนคริสตจักร อย่างไรก็ตามแม้มุมมองแบบอัครทูตจะเน้นที่อาณาจักร แต่มุมมองแบบอัครทูตก็ไม่ได้ทอดทิ้งการเพิ่มพูนคริสตจักร เพราะการเพิ่มพูนคริสตจักรก็เป็นส่วนหนึ่งของการแผ่ขยายอาณาจักรพระเจ้า ทว่าการแผ่ขยายอาณาจักรไม่ได้จำกัดอยู่ในกำแพงโบสถ์เท่านั้น


พระเยซูทรงมีตำแหน่งเป็นมหาปุโรหิต อันเป็นตำแหน่งในการนำผู้คนเข้าสู่พระเจ้า ในฐานะของมหาปุโรหิต พระคริสต์ทรงเป็น “แกะ” ที่ถูกถวายบูชาเพื่อนำผู้คนกลับคืนดีกับพระเจ้า แต่พระเยซูมิได้มีตำแหน่งของมหาปุโรหิตอย่างเดียวเท่านั้น พระเยซูทรงมีตำแหน่งเป็นมหากษัตริย์ด้วย ในฐานะของมหากษัตริย์ พระองค์ทรงสถาปนาอาณาจักรพระเจ้าบนแผ่นดินโลก และทรงปรารถนาให้คริสตจักรนำอาณาจักรนี้แผ่ขยายไปยังทุกๆส่วนของแผ่นดิน ในตำแหน่งของมหากษัตริย์ พระคริสต์ทรงเป็นดั่ง “สิงห์” ที่เป็นภาพสะท้อนของการครอบครอง

ในฐานะมหาปุโรหิต พระคริสต์ทรงเป็นแกะและพระผู้ช่วยให้รอด(Savoir) ก่อให้เกิดนิเวศน์อธิษฐานอันเป็นพระวิหารที่พระเจ้าทรงสถิต ในฐานะมหากษัตริย์ พระคริสต์ทรงเป็นสิงห์และองค์พระผู้เป็นเจ้า(Lord) ก่อให้เกิดอาณาจักร ซึ่งเป็นดั่งเยรูซาเล็มเมืองหลวงที่พระเจ้าทรงปกครอง ในพระคัมภีร์พระวิหารให้ภาพของคริสตจักรที่มีพันธกิจแบบนิเวศน์อธิษฐานซึ่งเน้นในการปฏิสัมพันธ์กับพระเจ้า ส่วนเยรูซาเล็มให้ภาพของคริสตจักรที่มีพันธกิจแบบอาณาจักรซึ่งเน้นในด้านการปกครองของพระเจ้า

ด้วยลักษณะของปุโรหิต พันธกิจด้านนิเวศน์อธิษฐานก็ถือกำเนิดขึ้น ในนิเวศน์อธิษฐาน ผู้คนก็ได้เข้ามาปฏิสัมพันธ์กับพระเจ้าเหมือนดั่งปุโรหิตที่เข้าหาพระเจ้า พันธกิจแบบปุโรหิตเน้นที่การรวมตัวของผู้เชื่อเพื่อนมัสการพระเจ้า อันเป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไปในคริสตจักร

อย่างไรก็ตามคริสตจักรที่ขับเคลื่อนแบบอัครทูต พันธกิจของคริสตจักรจะไม่ได้มีเพียงแต่นิเวศน์อธิษฐานเพียงอย่างเดียว การขับเคลื่อนแบบอัครทูตยังมีพันธกิจของการแผ่ขยายอาณาจักรด้วย การขับเคลื่อนแบบอัครทูตไม่ได้มองว่าพระคริสต์ทรงเป็นแกะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังมองเห็นพระคริสต์ในลักษณะของสิงห์ การขับเคลื่อนแบบอัครทูตจึงไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะพันธกิจแบบปุโรหิต แต่ยังมีพันธกิจแบบกษัตริย์ที่เน้นในเรื่องอาณาจักร ซึ่งผู้เชื่อทุกคนมีส่วนในการนำอาณาจักรพระเจ้าเข้าครอบครองแผ่นดินโลก

การปฏิรูปโปรเตสแตนต์ที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 16 เน้นในเรื่องการชำระให้ชอบธรรมผ่านทางความเชื่อ อันเป็นพันธกิจแบบปุโรหิตที่มองว่าพระคริสต์ทรงเป็นแกะ แต่การปฏิรูปอัครทูตครั้งใหม่ที่เริ่มเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 21 จะเน้นเรื่องการแผ่ขยายอาณาจักร อันเป็นพันธกิจแบบกษัตริย์ที่มองว่าพระคริสต์ทรงเป็นสิงห์ ในการปฏิรูปโปรเตสแตนต์ ผู้เชื่อทุกคนเป็นดั่งปุโรหิตที่มีพันธกิจในการนำผู้คนเข้าหาพระเจ้า แต่ในการปฏิรูปอัครทูตครั้งใหม่ ผู้เชื่อทุกคนเป็นดั่งกษัตริย์ที่มีพันธกิจในการแผ่ขยายอาณาจักร
รูปจากหนังสือ Releasing Kings for Ministry in the Marketplace
เขียนโดย
John Garfield และ Harold Eberle 

ในฐานะกษัตริย์ ผู้เชื่อทุกคนมีพันธกิจแบบอาณาจักรที่ไม่ได้จำกัดอยู่แต่ในกำแพงโบสถ์เท่านั้น พันธกิจแบบอาณาจักรยังมุ่งเน้นในการเปลี่ยนแปลงสังคมภายนอกโบสถ์ เพื่อนำพาให้แผ่นดินโลกเต็มด้วยอาณาจักรพระเจ้า ในพันธกิจแบบกษัตริย์ ผู้เชื่อที่ไม่ได้ทำงานในโบสถ์จึงมีส่วนสำคัญต่อการแผ่ขยายอาณาจักร ผู้ที่พระเจ้าเรียกให้ทำงานในโลกนับว่าเป็นฟันเฟืองสำคัญต่อการพลิกฟื้นสังคมให้สะท้อนลักษณะของอาณาจักรพระเจ้า

ในฤดูกาลของการขับเคลื่อนแบบอัครทูตนี้ การทรงเรียกมิได้เป็นศัพท์ที่ใช้เฉพาะงานในโบสถ์เท่านั้น แต่การทรงเรียกจะเป็นศัพท์ที่ใช้ในงานอาชีพด้วย ในมุมมองแบบอัครทูต พระเจ้าทรงเรียกบางคนให้ทำพันธกิจแบบปุโรหิตที่เน้นนิเวศน์อธิษฐาน และพระเจ้าทรงเรียกบางคนให้ทำพันธกิจแบบกษัตริย์ที่เน้นการแผ่ขยายอาณาจักร ในพันธกิจแบบกษัตริย์จะไม่ได้เน้นที่การเก็บเกี่ยวเพียงอย่างเดียว แต่จะเน้นการเปลี่ยนแปลงสังคม ที่ทำงาน และครอบครัวให้สะท้อนถึงอาณาจักรพระเจ้า

ในมุมมองแบบศิษยาภิบาล คนที่ทำงานในโบสถ์มักจะถูกเรียกว่าผู้รับใช้ ส่วนคนที่ทำงานในโลกมักจะถูกเรียกว่าฆราวาส ทว่ามุมมองแบบอัครทูตจะไม่มีการแยกผู้เชื่อเป็นผู้รับใช้กับฆราวาส ในมิติแบบอัครทูต ผู้เชื่อทุกคนเป็นผู้รับใช้ โดยบางคนถูกเรียกให้ทำพันธกิจแบบปุโรหิตในโบสถ์ และบางคนถูกเรียกให้ทำพันธกิจแบบกษัตริย์ในโลก ไม่ว่าผู้เชื่อจะทำงานในโบสถ์หรือในโลก ผู้เชื่อทุกคนก็เป็นผู้รับใช้พระคริสต์และทุกคนก็เป็นผู้รับใช้เต็มเวลา โอ ขอให้ผู้เชื่อที่เป็นดั่งกษัตริย์ จงลุกขึ้นเถิด

หนังสือแนะนำเพิ่มเติม
Releasing Kings for Ministry in the Marketplace เขียนโดย John Garfield & Harold Eberle

ที่มาของรูป
รูปแกะ จาก
http://kingofwallpapers.com/lamb.html
รูปสิงโต จาก
http://www.savingthelion.org/
 

05 ธันวาคม 2559

แผ่นดินสวรรค์คืออะไรกันแน่?

บทความเรื่อง "แผ่นดินสวรรค์คืออะไรกันแน่?"  โดย  Haiyong Kavilar

ก่อนหน้าทศวรรษที่ 1990 คำว่าอัครทูตไม่ได้เป็นที่พูดถึงหรือใช้กันมากนัก ผู้นำคริสตจักรในยุคนั้นมักถูกเรียกว่า “ศิษยาภิบาล” ทว่าในทศวรรษ 1990 เกิดกระบวนการเคลื่อนไหวครั้งสำคัญของคริสตจักรที่เรียกว่าการปฏิรูปอัครทูตครั้งใหม่(New Apostolic Reformation) และเมื่อคริสตจักรก้าวเข้าสู่ปี 2001 ตำแหน่งและคำว่า “อัครทูต” จึงเป็นที่พูดถึงและได้รับการยอมรับอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

การปฏิรูปอัครทูตครั้งใหม่นี้กำลังจะพลิกโฉมหน้าของคริสตจักรโปรเตสแตนต์ จากกรอบความคิดแบบศิษยาภิบาลสู่กรอบความคิดแบบอัครทูต ในกรอบความคิดแบบศิษยาภิบาล จุดจดจ่อจะอยู่ที่ "โบสถ์” แต่กรอบความคิดแบบอัครทูต จุดจดจ่อจะอยู่ที่ “อาณาจักรพระเจ้า”

มีคำศัพท์อยู่ 3 คำในพระคัมภีร์ที่แตกต่างกันคือคำว่า สวรรค์(Heaven) แผ่นดินสวรรค์(Kingdom of Heaven) และแผ่นดินของพระเจ้า(Kingdom of God) แต่ต่อจากนี้ผมจะไม่แปลคำว่า Kingdom เป็น “แผ่นดิน” แต่จะขอแปลคำว่า Kingdom เป็น “อาณาจักร” แทน ดังนั้นในที่นี้จะใช้คำว่า “อาณาจักรสวรรค์” แทนคำว่า “แผ่นดินสวรรค์” และจะใช้คำว่า “อาณาจักรพระเจ้า” แทนคำว่า “แผ่นดินของพระเจ้า”

คำว่า “อาณาจักรสวรรค์” กับ “อาณาจักรพระเจ้า” มีความหมายเหมือนกัน ในพระคัมภีร์คำว่าอาณาจักรสวรรค์ปรากฏเฉพาะในพระกิตติคุณมัทธิวเท่านั้น จากคำตรัสอันเดียวกันของพระเยซู ถ้าเป็นพระกิตติคุณมัทธิวจะใช้คำว่าอาณาจักรสวรรค์ แต่ถ้าเป็นพระกิตติคุณเล่มอื่นๆ(เช่น มาระโก ลูกา) จะใช้คำว่าอาณาจักรพระเจ้า นี่บ่งชี้ว่าอาณาจักรสวรรค์กับอาณาจักรพระเจ้ามีความหมายเหมือนกัน เหตุที่หนังสือมัทธิวหลีกเลี่ยงการใช้คำว่าอาณาจักรพระเจ้าเป็นเพราะหนังสือมัทธิวเขียนให้คนยิวอ่านโดยเฉพาะ ซึ่งคนยิวที่เคร่งครัดจะไม่ออกนาม “พระเจ้า” เท่าใดนัก มัทธิวจึงเลี่ยงการใช้คำว่าอาณาจักรพระเจ้า โดยใช้คำว่าอาณาจักรสวรรค์แทน

คำว่า "สวรรค์" หมายถึง ที่ประทับของพระเจ้า ซึ่งมีทูตสวรรค์อยู่มากมาย ส่วนคำว่าอาณาจักรสวรรค์หรืออาณาจักรพระเจ้าหมายถึงขอบข่ายที่พระเจ้าทรงปกครอง ขอบข่ายที่พระเจ้าปกครองนี้ไม่ได้มีเฉพาะในสวรรค์เท่านั้น แต่ยังแผ่ขยายถึงแผ่นดินโลกด้วย หากมีกลุ่มคนใดหรือภูมิภาคใดบนแผ่นดินโลกที่ยอมรับว่าพระเยซูเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า อาณาจักรสวรรค์หรืออาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั้น อาณาจักรพระเจ้าเป็นขอบข่ายฝ่ายวิญญาณที่พระเจ้าทรงปกครองซึ่งขอบข่ายนี้แผ่ขยายไปถึงแผ่นดินโลกด้วย

คำว่า “สวรรค์” กับ “อาณาจักรสวรรค์” จึงไม่เหมือนกัน โดยสวรรค์จะหมายถึงสถานที่ที่พระเจ้าประทับ ส่วนอาณาจักรสวรรค์หมายถึงขอบข่ายที่พระเจ้าทรงปกครองอันเป็นขอบข่ายฝ่ายวิญญาณ

สรุปเป็นสมการได้ว่า
สวรรค์
≠
อาณาจักรสวรรค์
อาณาจักรสวรรค์
= อาณาจักรพระเจ้า

ก่อนที่พระเยซูจะสิ้นพระชนม์ พระองค์ตรัสว่า “อาณาจักรพระเจ้ามาใกล้แล้ว” นี่หมายความว่าก่อนที่พระเยซูจะถูกตรึงกางเขน อาณาจักรสวรรค์ยังมิได้มาถึง(เพียงแต่มาใกล้แล้ว) ทว่าหลังจากที่พระเยซูเป็นขึ้นและนั่งที่เบื้องขวาพระเจ้าในสวรรคสถาน พระองค์ก็มิได้ตรัสเช่นนี้อีก นี่แสดงว่าหลังจากที่พระเยซูประทับที่สวรรคสถาน อาณาจักรพระเจ้าก็ได้ถูกสถาปนาขึ้นในโลกโดยมีพระเยซูคริสต์เป็นกษัตริย์ และถ้าพื้นที่ใดหรือกลุ่มคนใดที่ยอมรับว่าพระเยซูเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า อาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั่น

อาณาจักรพระเจ้าเป็นขอบข่ายในฝ่ายวิญญาณอันเป็นขอบข่ายที่พระเจ้าปกครอง อาณาจักรพระเจ้าจึงเป็นสิ่งที่กว้างกว่าคำว่าคริสตจักร คำว่าคริสตจักรมีความหมายสื่อถึง “ประชากรของพระเจ้า” แต่อาณาจักรหมายถึงการปกครองของพระเจ้า ซึ่งพระเจ้าปรารถนาที่จะให้ผู้เชื่อนำอาณาจักรนี้เข้าไปยังแผ่นดินโลกผ่านที่ทำงานหรืองานอาชีพ อาณาจักรพระเจ้าจึงไม่ได้จำกัดเฉพาะในอาคารโบสถ์


คุณสมบัติบางส่วนของอาณาจักรพระเจ้าที่ปรากฏในพระคัมภีร์ก็คือ ความชอบธรรม สันติสุข ความยินดี และฤทธิ์เดช เมื่อผู้เชื่อทำให้สังคมหรือองค์กรที่ตนรับผิดชอบมีความชอบธรรม อาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั่น ถ้าผู้เชื่อนำพาให้ครอบครัวมีสันติสุข อาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั่น ถ้าผู้เชื่อสามารถขจัดความยากจนบนภูมิภาคหนึ่งได้ อาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั่น นอกจากนี้ถ้าหมายสำคัญหรือการรักษาโรคอย่างอัศจรรย์เกิดขึ้นที่ใด อาณาจักรพระเจ้าก็มาถึงที่นั่น พันธกิจของการแผ่ขยายอาณาจักรพระเจ้านี้ถูกนำพาโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งพระองค์กำลังเคลื่อนไหวทั่วแผ่นดินโลก ทรงดลใจทั้งผู้เชื่อและผู้ไม่เชื่อ (ในพระคัมภีร์มีหลายเหตุการณ์ที่พระเจ้าดลใจคนต่างชาติให้ทำภารกิจบางอย่างด้วย)

จุดจดจ่อของการขับเคลื่อนแบบอัครทูตก็คือ “อาณาจักรพระเจ้า” พันธกิจแบบอัครทูตจึงไม่ถูกจำกัดเฉพาะงานรับใช้ในโบสถ์เท่านั้น แต่พันธกิจแบบอัครทูตยังหมายถึงการนำอาณาจักรพระเจ้าเข้าไปยังสังคมภายนอกโบสถ์ด้วย เอกลักษณ์หนึ่งของการขับเคลื่อนแบบอัครทูตคือส่งคนออกไปเพื่อแผ่ขยายอาณาจักรพระเจ้า ซึ่งต่างจากการขับเคลื่อนแบบศิษยาภิบาลที่เน้นเพียงแต่การเก็บเกี่ยวและรวมตัวกันในโบสถ์ การเคลื่อนไหวแบบอัครทูตคือส่งคนออกไป การเคลื่อนไหวแบบศิษยาภิบาลคือดึงดูดคนเข้ามา กรอบความคิดแบบศิษยาภิบาลเน้นพันธกิจเพื่อโบสถ์ แต่กรอบความคิดแบบอัครทูตเน้นพันธกิจเพื่ออาณาจักร


หนังสือแนะนำเพิ่มเติม
Thy Kingdom Come                  เขียนโดย Harold Eberle
Changing Church                    เขียนโดย C. Peter Wagner

ที่มาของรูป
รูปหนังสือ
Apostolic Church Arising จาก
https://www.arsenalbooks.com/Apostolic-Church-Chuck-Pierce-and-Robert-Heidler-p/9780979167881.htm

รูปมงกุฎ จาก
https://twitter.com/KINGDOMCROWN2

รูปขั้นบันได จาก
https://www.gloryofzion.org/docs/Apostolic%20Centers_sm.pdf

01 ธันวาคม 2559

ลิขิตชีวิตที่พระเจ้ามีสำหรับคนอาหรับและคนยิว (God’s Destiny for Arabs and Jews)

 ลิขิตชีวิตที่พระเจ้ามีสำหรับคนอาหรับและคนยิว (God’s Destiny for Arabs and Jews)
โดย อาเชอร์ อินเทรเตอร์ (Asher Intrater)
ในการประชุมพบปะกับผู้นำคริสเตียนชาวอาหรับ ไม่ว่าจะเป็นระดับท้องถิ่นในอิสราเอลหรือในการประชุมระดับโลก แต่ละครั้งจะมีการสำแดงที่สดใหม่เกี่ยวกับลิขิตชีวิตที่พระเจ้ามีสำหรับคนอาหรับและคนยิว ในการประชุมครั้งล่าสุดที่เยรูซาเล็ม  หนึ่งใน   ศิษยาภิบาลชาวอาหรับให้ข้อสังเกตว่า มีแค่ 4 คนในพระคัมภีร์ที่ถูกตั้งชื่อไว้ก่อนที่เค้าจะกำเนิดมา คือ อิชมาเอล, อิสอัค, ยอห์น  ผู้ให้บัพติสมา, และเยชูวาห์ (พระเยซูคริสต์ในภาษาฮีบรู)
ศิษยาภิบาลเห็นข้อเปรียบเทียบระหว่างอิสอัคและเยชูวาห์ และข้อเปรียบเทียบระหว่างอิชมาเอลและยอห์นผู้ให้บัพติสมา อีกนัยหนึ่งก็คือ ลิขิตชีวิตของชุมชนคริสเตียนชาวอาหรับคือการจัดเตรียมหนทางสำหรับการฟื้นฟูในยุคสุดท้าย ของเมสสิยานิคยิวที่เหลือ   ในอิสราเอลและการเสด็จกลับมาครั้งที่สอง เป็นแบบเดียวกับที่ยอห์นจัดเตรียมหนทางสำหรับเยชูวาห์ในการเสด็จมาครั้งแรก 
มุ่งความสนใจไปในแง่บวก (Focusing on the Positive)
มีความบาปและความผิดพลาดมากมายในอัตชีวประวัติของบรรพบุรุษของพวกเรา เช่นฮักการ์และอิชมาเอล และอับราฮัมและ    ซาร่าห์ ถึงแม้เค้าจะมีความบาปและทำผิด พระเจ้าก็ยังคงมีลิขิตชีวิตสำหรับชาวยิวและชาวอาหรับ เรามีข้อท้าทายที่จะต้องมองข้ามประวัติศาสตร์ด้านลบของกลุ่มคนของเราทั้งคู่ เพื่อที่จะค้นพบข้อดีของลิขิตชีวิตที่พระเจ้ามีให้กับกันและกัน (ระหว่างคนอาหรับและคนยิว)
แม้แต่ความคิดที่ว่าคนอาหรับมีลิขิตชีวิตที่ดีก็เป็นเรื่องอื้อฉาวสำหรับชาวยิวบางคน ในทางเดียวกันลิขิตชีวิตที่พระเจ้ามีต่อคนยิว    ก็เป็นเรื่องอื้อฉาวสำหรับคริสเตียนและชาวอาหรับบางคน ลิขิตชีวิตของอิชมาเอลและชาวอาหรับมีความสัมพันธ์กับคนยิว เพราะพันธสัญญาของพระผู้ช่วยให้รอดมีผ่านทางอิสอัค ดังนั้นเมสสิยานิคยิว และคริสเตียนชาวอาหรับต้องการกันและกัน
แผนการที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า(Pre-destined Plan)
อิชมาเอลถูกเข้าสุหนัตในพันธสัญญาของอับราฮัมก่อนที่อิสอัคจะเกิดมา พระเจ้าสัญญาว่าจะอวยพรเค้า และตั้งชื่อเค้าก่อนที่เค้าจะเกิด นั่นเป็นเพราะพระเจ้ามีแผนการสำหรับเขาไว้ล่วงหน้าแล้ว ศิษยาภิบาลชาวอียิปต์ท่านหนึ่งได้แบ่งปันกับข้าพเจ้าว่า อิชมาเอล และก็คือชาวอาหรับในปัจจุบัน ถูกกำหนดให้เป็นผู้ปกป้องอิสอัค เป็น”พี่ชายใหญ่” อิชมาเอลนั้นเข้มแข็ง เป็นดั่งนักรบ และเป็น ผู้ที่เจริญรุ่งเรืองมีความมั่งคั่ง
ปัจจุบันนี้ผู้นำคริสเตียนชาวอาหรับเริ่มจะมองเห็นการทรงเรียกเพื่อช่วยเหลือชุมชนชาวเมสสิยานิคยิวในอิสราเอล และตระหนักถึงวัตถุประสงค์ทางพันธสัญญาของพระเจ้าต่อชนชาติอิสราเอล จงให้เราระลึกว่า ในทุกประเทศ ลิขิตชีวิตของพระเจ้าจะไม่ถูกพบในกลุ่มผู้ไม่เชื่อกลุ่มใหญ่ แต่จะถูกพบอยู่ในกลุ่มผู้เชื่อกลุ่มเล็กๆ สิ่งนี้เป็นความจริงสำหรับทั้งในยุโรป เอเชีย อเมริกา แอฟริกา สำหรับชาวอาหรับ และชาวยิว
คนอาหรับมีลิขิตชีวิตที่ดีที่ถูกกำหนดมาแล้วล่วงหน้าโดยพระเจ้า ลิขิตชีวิตเช่นนี้ไม่ถูกพบในลัทธิอิสลามหัวรุนแรง หรือในแวดวงการเมือง แต่ถูกพบในชุมชนคริสเตียนชาวอาหรับ ผู้ที่บังเกิดใหม่ เติมเต็มด้วยพระวิญญาณ เชื่อในพระคัมภีร์ ผู้ที่หลงเหลืออยู่ในประเทศต่างๆ เราอยู่ในพันธสัญญาเดียวกันกับพวกเค้า ผ่านทางความเชื่อในพระเยชูวาห์ และเราเชื่อว่าพวกเค้าเหล่านั้นจะยืนคียงข้างเราและประเทศของเราในเวลายากลำบากที่กำลังจะมาถึง